Stützpunkt Breskens

112 breskens Breskens nmr MG bunker breskens

(Bron foto's: bunkersite.com/ )

Die Stützpunktgruppe Breskens befindet sich am südlichen Ufer der Westerschelde gegenüber der Stadt Vlissingen. Insgesamt deckte die Stützpunktgruppe eine Breite von drei bis vier Kilometern ab und bestand aus insgesamt 71 Bunkern in einer Land- und Seefront. Die Stützpunktgruppe Breskens war aus drei Stützpunkten zusammengefasst: Stützpunkt Blücher am Hafen, dem Roodepolder und dem Stützpunkt Eisbär im Fort Frederik Hendrik. Die Landfront bestand aus Bunkern für MG und Pak, die hinter einem Panzergraben aufgestellt waren. Hierbei wurde auch der Wassergraben des ehemaligen Forts Frederik Hendrik mit einbezogen. Seeseitig ging der Panzergraben in Panzersperren bestehend aus einbetonierten Bahnschienen über. Fünf Bunker wurden mit einem Sechsschartenturm ausgestattet, vier Bunker mit dem M19 Maschinengranatwerfer. Weitere Bunker, wie Munitionsbunker, Bunker für Wasserreservoirs, Sanitätsbunker und Bunker für Telefon- und Funkverkehr vervollständigten die Stützpunktgruppe Breskens. Von diesen Bunkern sind heute nur noch wenige erhalten.
Bron: Festungsbauten.de


breskens-bunker1 breskens-bunker2 Breskens-bunker3

Versperringen
Tegen aanvallen op de Stp.Gr. Breskens [Zie kaart: klik hier] werd een passieve verdediging aangebracht in de vorm van versperringen. Het gehele gebied werd voorzien van doorlopende prikkeldraadversperringen. Daarnaast richtte men talrijke hindemissen op tegen infanterie, pantservoertuigen, vliegtuigen en landingsvaartuigen.
De zeven toenaderingswegen die de anti-tankgracht doorkruisten werden elk voorzien van een antitankversperring. Het betrof meestal een betonnen fundering waarin schuin geplaatste spoorstaven of Tschechenigel geplaatst werden. Deze werden ook gebruikt om de voorhanden zijnde doorgang in de versperring te sluiten. Het steunpunt Blücher-West werd gezien de aanwezigheid van het landmachthoofdkwartier en de communicatiebunkers door twee extra versperringen afgeschermd.
Een ander element om de verdedigingsstatus te verhogen was de aanleg van mijnenvelden. De velden rond Breskens werden net zoals in de rest van het K.V.A. A2 voorzien van een nummer en een meisjesnaam. De eerste plannen voor het leggen van mijnen rond het Stp. Hendrik dateren uit 4 december 1942. Het mijnenveld nr. 86 Isabella werd echter pas op 29 augustus 1943 rond het steunpunt aangelegd.
Door staken met stalen kabels aan elkaar te verbinden of ze van mijnen te voorzien werd de vernietigingskracht verhoogd. In de periode april-mei 1944 was in de sector A2 het aantal van 271.745 hindernissen geplaatst. Op 28 juni 1944 was dit aantal verhoogd tot 678.000 stuks. Hiervan waren er maar 750 stuks voorzien van mijnen en granaten. Een soortgelijk systeem voor op de stranden werd ook bedacht door Rommel. Naar zijn gevoel zou de strijd beslist worden op de stranden. Deze versperringen - Vorstrandhindernisse - hadden dan ook een geheel andere taak. Zíj moesten de geallieerde landingsvaartuigen op de vloedlijn uitschakelen zodat ze hun troepen en materiaal niet konden lossen. Naast boomstammen werden talrijke soorten versperringen hiervoor ontworpen en ingezet. De lengte van de kustsector van de Stp.Gr. Breskens bedroeg 7 km. Hiervan moest 5 km volgebouwd worden met strandversperringen. Op 25 juli 1944 werd de uitbouw genoteerd. Hierbij bleek maar 2 km kust te zijn uitgebouwd.

Bron: Breskens onder beton


Stützpunkt Hendrik:
Der Stp. Hendrik lag westlich von Breskens wo früher das französische Fort Frederik Hendrik sich befand. Deshalb wurde der Stützpunkt Hendrik benannt. Der Stützpunkt wurde in Stp. Hendrik W.N. I und in Stp. Hendrik W.N. II unterteilt. Stp. Hendrik W.N. I befand sich in den Resten von Fort Frederik Hendrik und umschloss den Stp. Eisbär. Stp. Hendrik W.N. II befand sich südwestlich vom Fort zwischen Stp. Hendrik W.N. II und Stp. Süd W.N. I. Alle Bunker wurden abgerissen bis auf ein Bunker vom Typ 112neu
Stützpunkt Eisbär:
Der Stp. Eisbär bestand aus der Marine Küsten Batterie Breskens und befand sich auf der Höhe vom französischen Fort Frederik Hendrik umschlossen vom Stp. Hendrik W.N. I. Die Hauptbewaffnung bestand aus 4 englischen 7,62 cm Mounting Kanonen mit einer Reichweite von 10 km. Desweiteren 2 englische 2 cm Flak (Flugabwehrkanonen) Oerlikon und 1 x 60 cm Suchscheinwerfer und 1 x 110 cm Suchscheinwerfer. Zuletzt war hier die 2./ Marine-Artillerie-Abteilung 203 (2./M.A.A. 203) stationiert.

Voor meer (technische) informatie, raadpleeg de website Verwehte Spuren .


Op het hoogste gebouw van Breskens, dat van de Van Melle fabriek, werden twee observatieposten ingericht: één voor de marine en één voor de luchtmacht. De 5 man sterke luchtwachtpost, gecodeerd 6a, was  onderdeel van het Flugwachkommando (Fluko) te Gent. De troepen van post 6a waren overigens het enige luchtmachtonderdeel dat meer dan twee jaar in Breskens gestationeerd was. De luchtmeldcentrale te Gent verkreeg zijn informatie via meerdere observatieposten. Hun functie betrof het signaleren van vliegtuigen en het doorgeven van informatie hierover.
Het hele havengebied werd door de troepen voorzien van prikkeldraadversperringen. Hiertussen werden 21 statische vlammenwerpers geplaatst. Elke vlammenwerper kon eenmalig in 5 à 10 seconden zijn brandende vloeistof tot 50 meter ver sproeien. Om de toe-gang tot de haven te verhinderen werd door de marine een zogenaamde Balkensperre geplaatst. Het principe was eenvoudig. Meerdere verankerde houten balken werden voorzien van landmijnen. Door deze in de haveningang te plaatsen werd de doorvaart afgesloten. De versperring in de haven van Breskens was op 30 september 1942 gereed.
Vanuit de landmacht werden binnen het steunpunt Blücher in augustus 1943 16 officieren, 102 onderofficieren en 388 manschappen ingezet. Dit hoge aantal had een direct verband met de aanwezigheid van het bataljonshoofdkwartier

Bron: Breskens onder beton


Fort Frederik Hendrik zichtbaar in Deltakering Breskens
Breskens-Fort-FHHet fort in Breskens was in 1810 aangelegd door de Fransen, die het Fort Impérial noemden, en was onderdeel van de stelling van Breskens. Aanleiding voor de bouw was de invasie van de Engelsen in 1806. Napoleon Bonaparte wilde met de stelling de Schelde beheersen. Verschillende legers gebruikten het fort en veranderden de naam. In 1814 kwam het fort in handen van het Nederlandse bestuur en kreeg het de naam fort Frederik Hendrik. Pas na de Belgische afscheiding in 1830, werd het fort opnieuw in gebruik genomen en uitgebreid. Toen de oorlogsdreiging afnam, raakte het fort uiteindelijk in verval.
Het fort ligt achter de dijk en tot voor kort herinnerden slechts de contouren nog vaag aan wat er ooit stond. Uit een analyse van RAAP bleek dat de boog die op deze plaats in de deltadijk aanwezig is, dateert uit tijd van de aanleg van het fort. Op deze plaats, de batterij genoemd, stonden de kanonnen opgesteld tegen de Engelse aanvallen. De nieuwe betonnen muur volgt deze boog en refereert daarmee naar de vormgeving van de vesting.
Vanaf de veerboot van Vlissingen naar Breskens en vanaf het land is de geschiedenis weer zichtbaar gemaakt. Wie naar Breskens vaart, heeft mooi zicht op de plaats van het fort, herkenbaar door de roodbruine kleur van de deltadijk als verwijzing naar het bakstenen metselwerk. Op de deltamuur zijn, naast een contour van het fort, ook de verschillende benamingen te lezen die het fort in het verleden had: fort Imperial, fort Frederik Hendrik en Atlantikwall. Aan de landzijde zijn belangrijke momenten uit de geschiedenis van het fort aangegeven. Ter hoogte van de batterij is in de muur een patroon aangebracht van kanonnen ‘gericht op de Schelde’ en op de muur, langs het veel gebruikte fietspad, zijn vijf kleine roestvrijstalen platen met informatie aangebracht.

Bron RAAP.nl

breskens4

Klik voor vergroting

breskens5 breskens3